"In de kunstwereld roept een sprookje ergernis op of het verrukt juist.
Echter, als het enige en buitengewone personage een jong meisje is van 24 jaar, die vanaf het moment van haar eerste openbare optreden zich manifesteerde als de ontegenzeggelijk absolute perfectie, moet men er wel in geloven."

Met deze warme bewoordingen sprak Bernard Gavoty, onder pseudoniem van Clarendon in de Figaro, zijn waardering uit over het recital dat Jeanne Demessieux gaf op 25 februari 1946 op het grote orgel van de Salle Pleyel in Parijs.

>>>